Doornik-Roeselare1: 7-9 (1,5-2,5)
Een waarschuwing voor de ploegen die nog naar Doornik moeten: neem uw GPS en uw beste Frans mee, want onze Tomtom vond het adres zelfs niet (een tip: rijd de brug over naar het sportcentrum en zoek daar naar een lokaal onder het zwembad). De schakers komen ginder letterlijk vanonder de stenen gekropen.
Neen, serieus nu; Yves had de zware taak om op bord 1 een snel spelende en iets ondergekwoteerde 1950'er te bekampen. Dat deert mij meestal niet, als ze maar geen Alapin spelen. Wel dus en na een zeer moeizaam middenspel gaf ik op zet 41 nog een ongelijk loperspel helemaal uit handen...
Kris had veruit de ganse partij het beste van het spel, maar één zet te snel gespeeld en de tegenstander (1589) had eeuwig schaak vast - anders was het vast winst voor Kris geworden.
Bernard op bord drie kon met geduldig spel in "zijn" Caro-Kann het punt ophalen tegen een 1531'er en datzelfde deed Marc (tegen een 1444'er). Hij toverde een mat met taard en poren uit de hoge hoed, iets wat zijn tegenstander zeker niet had zien aankomen!
Als geheel is deze ploeg ondergekwoteerd, maar dat zal hen niet helpen om de degradatie te ontlopen.
Yves Surmont
Knokke1-Roeselare2: 7-9 (1,5-2,5)
Een prachtprestatie van ploeg twee, want dit Knokke was gemiddeld maar liefst 270 elo's sterker dan onze jongens en zelfs sterker dan Roeselare 1 (wat doet dit team trouwens in vijfde?).
Bord 1: Dezutter - Sander Lefere: de tegenstander van Sander speelde een zijvariantje van het Engels, kwam iets beter te staan...
Via een tactische mogelijkheid kon Sander alles oplossen en na wat `grapjes` kwam een eindspel op het bord van 2 torens + 4 pionnen
tegen 1 dame + 3 pionnen. Sander probeerde nog maar het lukte niet. Straffe prestatie tegen een meer dan 2000 elospeler.
Bord 2: Van Vlaenderen-Fabio Petralia: Alapin met wit. Fabio had voortdurend het initiatief maar kon het niet afmaken. Zijn tegenstander (1868) ruilde alles af naar een remise-eindspel.
Bord 3: Van Locke Bavo - Eric Claessens: Eric zette zijn tegenstander onder druk met een Franse variant (nemen op e4), Eric nam het initiatief en koos voor de aanval; de koningsstelling van zijn tegenstander kraakte in zijn voegen en werd opengespeeld...
Vervolgens werd ook die van Eric opengescheurd en werd na nog wat over en weer gezet remise overeengekomen...
Bord 4: Van Heuverbeke Paul - Peter Degrieck: In mijn ongetwijfeld nagelnieuwe variant van het Spaans, ruilde ik alles af en speelde lekker passief op remise, wat aanvankelijk ook leek te lukken toen ik eventjes een afwachtende koningszet speelde en mijn tegenstander het enige veld van mijn paard afnam met zijn loper, gevolg paard buitenspel wat me dertig zetten later ook de remise kostte; het binnenwandelen van de zwarte koning in de gesloten stelling kon ik niet meer verhinderen, na een mooi loperoffer van Paul (1824).
Nondedju toch, maar `t was de kwaaiste tegenstander in interclub tot nu toe, ongetwijfeld ging ik frisser aan het bord verschenen zijn zonder vrijgezellenavond, maar dat zal voor eeuwig een mysterie blijven...
Al bij al een topprestatie van de ploeg tegen een tegenstander die op papier sterker was dan onze eerste ploeg !!!
Gouden raad van tante Kaat : Nooit bang zijn van een hoger gekwoteerde tegenstander, alles moet gespeeld worden...
Peter Degrieck en de rest
Namen - Deurne: 3-5
Dit jaar hebben we het ongeluk om ingedeeld te zijn in de Waalse reeks zodat we afgelopen zondag naar Namen moesten trekken. Vorige jaren had ik daar geen enkel probleem over gemaakt want ik speel graag tegen nieuwe gezichten en een locatie niet bij huis vond ik eerder aantrekkelijk. Mijn vele schaaktrips afgelopen jaren in Nederland en Frankrijk waar ik soms duizenden km aflegde voor 1 of 2 partijtjes kunnen dit zeker bevestigen.
Dit jaar echter had ik speciaal de Franse en Nederlanse interclub links laten liggen om zo maximaal thuis te kunnen zijn bij vrouw en baby. Dit blijkt geen overbodige luxe te zijn want we hebben een erg veeleisende baby waardoor het voor enkel Albina, mijn vrouw zeker niet haalbaar is. Een schaaktrip naar Namen waar je dan meer dan 9 uren tijd aan spendeert om uiteindelijk te spelen tegen een - 2100 speler is in deze situatie dan ook niet meer leuk want tegen dit soort spelers kan ik even goed in de Liga thuis spelen.
Nu de partij zelf liep niet van een leien dakje tegen Counet (2070 elo). Ik kreeg met wit niets uit de voor mij onbekende opening en pas in de overgang van het middenspel naar het eindspel kon ik een pion buit maken. Dit was aanvankelijk nog onvoldoende voor winst maar ik bleef geduldig proberen. Uiteindelijk in het 6de uur begon mijn tegenstander dan toch de eerste fouten door vermoeidheid te maken met als hoogtepunt een kolossale blunder met mat in 1. Objectief staat de stelling voor de mat in 1 hoogstwaarschijnlijk gewonnen voor mij maar met slechts 9 minuten resterend geloof ik niet dat ik het had klaargespeeld tegen een optimale verdediging van bv. een grootmeester.
Ik ga nog eventjes snel over de andere borden. Daniel kreeg dezelfde opening tegen als ik in de vorige ronde. Hij won een pion al snel na de opening maar gaf om onduidelijk redenen plots remise.
Onze ploegkapitein Robert speelde een erg vreemde partij waarin hij ontwikkeling naliet voor een erg onduidelijk aanval. Dit was vragen voor een afstraffing en de tegenstander liet die gelegenheid niet schieten.
Marcel op voor bord 4 kreeg een goede positie maar kon geen gaatje vinden om door te breken en moest berusten in remise.
Pieter kon al snel op een duidelijk voordeel bogen na de onorthodoxe opening van zijn tegenstander (Khvalenski Vladimir !!). De partij duurde uiteindelijk bijna tot mat want opgeven stond niet in het woordenboek van zijn tegenstander. Dit kan zijn omdat hij misschien geen Nederlands sprak. :)
Rudi op bord 6 had met zijn lager gekwoteerde tegenstander ook weinig problemen om het punt te pakken. In het middenspel ging het nog wat stroef maar eenmaal in het eindspel ging het opnieuw rechtlijning naar de winst.
Guy was na de partij allesbehalve tevreden over het halfje. Tja had hij het iets eenvoudiger gehouden met dameruil dan ben ik er zeker van geweest dat hij het volle punt had genomen maar nu ging het in het de complicaties verkeerd.
Op bord 8 ging Enes zoals gewoonlijk lustig in de aanval. Potten kon hij echter niet breken want ook hier was een halfje slechts te behalen. Na de partij was er nog een schermutseling want de tegenstanders vlag was gevallen terwijl al lang duidelijk was geweest dat Enes puur op de tijd had zitten spelen. Gelukkig hield de aanwezige scheidsrechter een oogje in het zeil zodat toch de billijke remise werd opgetekend.
Eindresultaat: Namen - Deurne : 3 - 5 wat onze eerste overwinning van het seizoen betekent maar ook niet meer dan dat wat met 180 gemiddeld meer op elk bord, blijft dit een erg matig resultaat.
m vr gr,
Helmut Froeyman